CZARNI LWÓW – I. LWOWSKI KLUB SPORTOWY

Bu my lwowski su kindraki, my batiary – Powidlaki!

W sierpniu 1903 roku we Lwowie, jedenastu uczniów lwowskich szkół założyło I. Lwowski Klub Piłki Nożnej „Sława” – przemianowany później na I. Lwowski Klub Sportowy „Czarni”. Przez wiele lat uznawany był za najstarszy klub piłkarski założony na ziemiach polskich przez Polaków. Dzisiaj, kiedy zbliża się 115 rocznica powstania klubu, mam wrażenie, że w przeciwieństwie do lwowskiej “Pogoni” o “Czarnych” trochę zapomniano. A przecież nie należy zapominać, że Lwów przed wojną był podzielony między fanów „Czarnych” i „Pogoni”, co humorystycznie opisane zostało w “Lwowskich gawędach”:

Czasami zdarzało się tak dziwnie, że z dwóch braci każdy należał do przeciwnego obozu. To była już tragedia rodzinna. Mama bardzo bolała nad tym, gdy Stefan należał do Pogoni a Adam do Czarnych. Kiedy po meczu Adaś oświadczał krótko: – Dziś nie będę jadł kolacji – wiedziała na pewno, że Czarni przegrali, że żadna perswazja nie pomoże. Po takim meczu Adaś ze Stefkiem nie gadali ze sobą co najmniej przez trzy dni. Chyba, że był remis, co termin gniewania się nieco skracało.

Drużyna Czarnych cieszyła się w II Rzeczypospolitej niezwykłym szacunkiem. Dowodem tego może być sytuacja, gdy po spaleniu stadionu Czarnych przez ukraińskich nacjonalistów w 1931 r. pozostałe kluby zrzuciły się na nowy obiekt z żelbetonowymi trybunami, który nosił imię marszałka Józefa Piłsudskiego i mógł pomieścić ponad 13 tys. widzów.

Niniejsza strona ma za zadanie pielęgnację tradycji klubu “Czarni” Lwów. Jesteśmy im to winny. Pamiętajmy, że w obronie Lwowa w latach 1918-1919 w walkach z Ukraińcami zginęło prawie 60 sportowców „Czarnych”. To im na cmentarzu Obrońców Lwowa dedykowano napis:

Mortui sunt ut liberii vivamus (tłum. Umarli, byśmy wolni żyli).